چگونه یک قطعه را Over Clock کنیم؟ Over Clock چیست؟ چه اثری دارد؟ چه خطری دارد؟
این مقاله نحوه ی Over Clock یا تند سازی را آموزش میدهد. Over Clock که از الان به آن OC میگوییم یعنی استفاده از یک قطعه و کار کشیدن از آن، بیش از مقداری که کارخانه ی سازنده بر روی آن درج کرده است.
حال شاید بپرسید که چرا کارخانه، از ابتدا نهایت قدرت قطعه را روی آن درج نمیکند و از آن استفاده نمیکند؟ جواب این است که مقداری که روی قطعات درج میشود در واقع پایدارترین حالت و بهترین حالت برای یک قطعه است که در عین کارایی مناسب، حرارت زیادی تولید نکند و یا در حین کار با کامپیوتر مشکلی بوجود نیاورد.
در همین ابتدا میگویم که شما برای انجام این کار قبل از هر چیز نیاز به آشنایی مقدماتی و اجمالی با سخت افزار و به خصوص Mother Board دارید. دومین مورد که اهمیت زیادی هم دارد جسارت و البته استعداد شما در این ضمینه است.
در حین Over Clock بارها با مشکل مواجه میشوید یا اینکه سیستم اصلا روشن نمیشود و شما باید با این موارد آشنا باشید و بتوانید از پس آنها بر بیایید.
اول برای کنجکاو کردن شما چند نتیجه ی عملی از OC را ذکر میکنم.
1- یک CPU از نوع Celeron با ظرفیت 2400MHz بعد از Over Clock به ظرفیت 2750MHz رسید و همچنان پایدار ماند.
2- دو رم با ظرفیت 512 مگابایت با باس 333؛ بعد از Over Clock به باس 415 رسید و همچنان پایدار بود.
3- یک CPU ار نوع Core2Due با ظرفیت 1860MHz بعد از Over Clock کردن، بدون هیچ مشکلی تا 3500MHz بالا رفت.
4- یک CPU با ظرفیت 3200MHz با Over Clock کردن تا 8000MHz افزایش یافت و مشکلی نداشت. البته خنک کننده ی آن نیتروژن مایع بود.
مطمئن هستم که از این نتایج حیرت زده شده اید ولی واقعا امکان پذیر است. فرض کنید شما یک بازی مانند NFS: Pro Street را نصب میکنید ولی بازی به شدت فریم فریم میشود. فقط کافیست OC کنید تا بازی روان و راحت اجرا شود. کسانیکه 3D Max کار میکنند میدانند که رندر کردن یک انیمیشین گاهی اوقات تا 30 دقیقه طول میکشد ولی با OC کردن میتوان تا 10 دقیقه این زمان را کاهش داد.
یک CPU را تا چه حدی میتوان OC کرد؟ این سوال جواب مشخصی ندارد. برای مثال ممکن است 50MHz یا ممکن است 350MHz که کاملاً بستگی به شرایط دارد. این شرایط را از چند جنبه میتوان بررسی کرد: CPUهای یک جنس و مدل و ساخت کارخانه ها با هم فرقهایی دارند. Mother Board نقش خیلی مهمی دارد. بعضی از Mother Boardها به اصطلاح Over Clocking-Friendly هستن و کلاً برای OC کارها ساخته شدند. در هر صورت هر چه Mother Board شما امکانات بیشتر و پیشرفته تری داشته باشد طبیعتاً بهتر میتوانید OC کنید. علاوه بر Mother Board قطعات دیگر هم نقش دارند. مثلاً قدرت تحمل فرکانسهای بالاتر در RAM یا AGP یا کارت صدا یا ... مدلها و جنسهای مختلف با هم فرق دارند. نکته مهم دیگر اینکه، سیستم خنک کنندهی کامپیوتر شماست. وقتی یک CPU در سرعتهای بالاتر کار میکند، باید ولتاژ به نسبت بالاتری به CPU داد و همین ولتاژ بالاتر باعث تولید گرمای بیشتر میشود و ممکن است که باعث سوختن یا کاهش شدید عمر مفید CPU بشود.
حالا که به شدت کنجکاو این ماجرا شدید بگذارید نکاتی را قبل از شروع آموزش یادآور شوم:
1- تندسازی تا سطح بالا نیاز به کولینگ و خنک کننده های قوی دارد. بدون شک OC کردن هر قطعه باعث افزایش دمای آن میشود و مخصوصا در یک CPU ممکن است قطعه ی شما از بین برود. سیستمی که OC شده حتما به یک فن اضافه نیاز دارد. این فن جدا از فن روی CPU و پشت Power است و مکان آن در زیر Power است که باید هوا را با خارج منتقل کند.
اگر میخواهید به شدت OC کنید باید ازWater Coolingها استفاده کنید.
2- بعضی قطعات نمیتوانند به خوبی OC شوند. مثلا CPUهای AMD توان کمتری دارند. پس نباید به آنها فشار بیاورید.
3- دمای سیستم را تا چند روز باید تست کنید و نباید این دما از حد معینی بالاتر برود. این حد معین را خود شما باید تعیین کنید. یعنی قبل از شروع کار باید در چند وقت و در چند حالت مختلف، دمای محفظه ی سیستم و CPU را اندازه بگیرید و سپس بعد از OC کردن دوباره این کار را انجام دهید. به هر حال بهتر است که دمای پردازنده شما از 45 بالاتر نرود و البته باید بدانید که از 60 درجه به بالا خطرات جدی به دنبال دارد. برای مطلع شدن از دمای تمام قطعات خود میتوانید آخرین نسخه ی نرم افزار HWmonitor را با حجم بسیار کم دانلود کنید.
http://www.cpuid.com/hwmonitor.php
4- قطعاتی که میتوانند OC شوند عبارت اند از: CPU, RAM, Graphic Card, Main Board که در این مقاله بر روی Main Board بحث نمیکنیم. البته هارد دیسک و قعات دیگری هستند که OC میشوند ولی این سخت افزارها عمومیت بیشتری دارند.
5- مهمترین نکته اینکه اگر در اثر OC کردن قطعه ای آسیب ببیند، گارانتی هیچ تضمینی نمیکند و حتی قطعه ی نو که تازه خریداری شده و گارانتی دارد در صورت OC شدن، گارانتی آن از بین میرود. همچنین عمر مفید یک قطعه در صورتیکه 10 سال باشد، با OC کردن عمر آن کمتر میشود (مثلا 8 سال) و همچنین اگر بخواهید آن را بفروشید؛ اگر خریدار متوجه شود مبلغ کمتری پرداخت خواهد کرد.
Core: به معنی هسته است که هر پردازنده یک Core دارد. حتی گرافیک شما هم Core دارد. شما میتوانید frequence (فرکانس) هسته ی CPU و گرافیک را بالا ببرید تا تندسازی انجام شود.
VCore: به معنی ولتاژ هسته است که ممکن است به صورت Voltage Core هم نوشته شود. با افزایش ولتاژ هم تندسازی انجام میشود ولی بسیار نیاز به مهارت دارد زیراکه موجب گرمای بیش از حد و غیر قابل کنترل میشود. بدیهی است که افزایش ولتاژ باید بسیار در مقدار کم و دهم ولتی انجام شود. هر دهم ولت که ولتاژ را بالا ببریم بسیار زیاد بر روی CPU تاثیر میگذارد و موجب تندسازی آن میشود و در عین حال خطرناک نیز هست. البته از رایج ترین راههای تندسازی همین افزایش ولتاژ است.
DIMM: که به همان RAM اطلاق میگردد. این عبارت خلاصه ی Dual In line Memory Module میباشد که در OC کردن نقش زیادی ندارد.
VDIMM: به معنی ولتاژ رم است که که گاهی اوقات به صورت Memory Voltage هم نوشته میشود. افزایش ولتاژ رم هم میتواند باعث تندسازی آن شود و همچنین گرما تولید میکند. برای افزایش ولتاژ رم هم باید پلکانی و کم کم عمل کنیم. نیاز به گفتن ندارد که رم های DDR و DDR2 و غیره از نظر ولتاژ تفاوت دارند.
PCI BUS: فركانسي هست كه PCI Cards و هارد و USB Device های شما با آن كار مي كنند. مقدار پايه معمولا 33.3 مگاهرتز میباشد. مهم ترين نكته اين است كه با افزايش اين فركانس، سرعت افزايش پيدا نمي كند و بر عكس افزايش آن باعث ناپايداري سيستم ميشود. حتي گاهي داده هاي Device هم از بين ميروند، لذا بهترين مادربورد براي OC مادربوردی است كه بشود فركانس PCI Bus را قفل كرد. در نتیجه حتما دقت كنيد كه فركانس از 38 بالاتر نرود كه با مشکلی بسیار جدی مواجه میشوید.
AGP BUS: اين مورد هم در واقع فركانس كاري AGP Bus هست و برابر PCI Bus x 2 است که تقريبا ميشود 66.6 مگاهرتز. افزايش این مورد پهناي باند بيشتر را سبب ميشود اما اصلا احتياجي نيست. اين مورد هم اگه بتوان قفل كرد بسیار خوب است.
Cache: هر CPU قبل از اینکه اطلاعات را برای پردازش دریافت کند، آنها را در حافظه های کوچکی ذخیره میکند که Cache نام دارد. این حافظه بسیار بسیار سریع میباشد و حجم بسیار کمی هم دارد. مقدار این حافظه قابل تغییر نیست. به طور مثال یک CPU از مدل 3200MHz Full Cache فقط 2 مگابایت Cache دارد. در حالت عادی Cache فقط 512 کیلوبایت و یا 256 کیلو بایت است که در انواع مختلف پردازنده متفاوت است. هر CPU معمولا دو نوع Cache دارد که اولی حافظه ی نهان سطح اول است و L1 Cache نام دارد و مقدار آن بسیار کم است و دومی L2 Cache است که حافظه ی نهان سطح دوم است و مقدار آن بیشتر است. در بعضی CPUهای High END که از سری Pentium EE است و پردازنده های سرور نوع L3 Cache هم وجود دارد و از این رو در این مقاله به آن نمیپردازیم.
در ادامه مطلب میتوانید کل این مقاله را بخوانید